Cordoba ligt ongeveer in het midden van Argentinie. We trokken er in 2000, met de wagen naartoe en dat gaf mij de kans om een beetje van het binnenland van Argentinie te zien. Als we dichter bij Cordoba komen, begint het vlakke land wat te glooien en rollen de grastapijten zich op tot heuvels. De Sierras van Cordoba zijn mooi en impresionant. Ze etaleren een kleurig pallet voor je uit en hoe hoger de toppen, hoe rosser de bodem. In de valleien heb je de dorpjes die steeds een andere stijl hebben. Ofwel zijn ze spaans getint, een beetje coloniaal, ofwel doen ze je denken aan het zuiden van frankrijk, om daarna weer een vergezicht van Tirool te geven. Onze eindbestemmig is Villa Generaal Belgrano, een klein gehuchtje in de Sierras van Cordoba naar een perfect model van een tirools dorpje in de alpen. Het is een Duitse nederzetting, de bewoners spreken hier nog allemaal Duits en hebben blond haar en blauwe ogen. Als je langs de houten huizen rijdt met hun terassen vol rode geraniums, hoor je ergens in je achterhoofd de duitse marsliederen. De familie Von Trapp zou hier hun buitenverblijf kunnen hebben. Ik krijg er al dadelijk zin in want de cafeetjes met hun terrasjes lonken uitnodigend om een frisse pint te drinken. Het is nog maar 10u maar we zijn al een tijdje onderweg. Ik voel de vakantiestemming in me stijgen. De skivakanties, vroeger met mijn ouders, brachten ons ook naar zulke idillische plaatsen.

Onze vrienden, waar we logeren, zijn een doorsnee Argentijnse familie met twee kinderen, niettegenstaande hun Duitse afkomst. Argentijn in hart en nieren en ze ratelen Spaans van 's morgens tot 's avonds. Hun taal staat in schril kontrast met hun blauwe ogen en blonde haren en de Tiroolse omgeving.
De hoogte punten van onze vakantie zijn de wandelingen in de bergen en het koele pintje om de blaaren op onze voeten te vergeten. Het duitse leger, zo noemen wij onze vrienden, is heel efficient. Geen moment zit de vrouw des huizes stil. Silvia is een perfectioniste en volgens mij zijn Argentijnse perfectionisten nog erger dan bij ons, door gebrek aan organizatie. Het werk dat ze hier de hele dag doet, doen wij in Europa op een paar uur en dat komt niet omdat ze traag werkt, maar omdat ze haar werk niet organiseert. Ze kan de keuken schuren en schrobben, terwijl die al lag te blinken volgens mijn bescheiden mening, om daarna aan het eten te beginnen zodat ze na de afwas terug de vloer en de vensters onderhanden neemt. Deze werkwijze is voor mij een raadsel en ik hou er dan ook een respectable afstand van. Ik neem uiteraard ook wel taken des huishoudens op mij, maar deze nutteloze uitspattingen kan ik toch echt niet volgen. De zon schijnt en het is heerlijk maar niemand zit in de tuin. Zij wassen en plassen, koken, hakken hout en repareren vanalles wat nog niet stuk is maar misschien dadelijk wel stuk kan gaan. Als Carolina, het dochtertje, vraagt om buiten te spelen, antwoordt het leger in koor dat ze geen tijd hebben....vakantie van twee stress mensen die gevlucht zijn uit Beunos Aires maar het ritme van de stad niet achter zich kunnen laten.
Ik ben immuun voor de stres van de grootstad, uberhaupt, om ook maar een Duits woordje te gebruiken, voor alle stres en zit dus heerlijk in de zon naar hartelust te spelen met kleine Carolina. Ik schrijf brieven naar mijn familie en luister heerlijk rustig naar de vogels of naar de buurman die gitaar zit te spelen in zijn tuin, volgens onze vrienden een geboren luiaard en hippie. Ik dacht eerder aan een begenadigde musicant.

Juan en ik trekken er al eens alleen op uit om te gaan wandelen en dan lopen we de bergriviertjes af en eindigen meestal beneden in het dorp op een heerlijk tuinterras waar de ober ons in het Duits een pilsje aanreikt. Als ik Juan zo ver kan krijgen om de appelstrudel eens te proeven, heb ik al dadelijk spijt want het is natuurlijk geen spek naar Argentijnse bek.
Of we trekken met de wagen de bergen in, als het niet geregend heeft want de paden zijn allemaal verhard zand en bij regenweer is dat een modderpad. Boven aan de top van een van de heuvels, bergen mag je deze verhogen niet noemen want bergen voor de Argentijnen hebben een hoogte van 3000 m of meer, vind je een alleraardigst hutje waar de geur van de koffie je al tegemoet treedt als je uit de wagen stapt. Tante Treudel zwaait hier de plak en elk tasje koffie gaat gepaard met een kaastaart of je nu wil of niet. Hier heb ik ook mijn eerste arend gezien, als een koning van de hemel rustte hij met zijn vleugels op elk zuchtje wind en navigeerde met zijn pluimen van links naar rechts in mooie cirkels, op zoek naar iets lekkers.
Na afscheid genomen te hebben van onze actieve vrienden, rijden we verder naar Alta Gracia. De naam verwijst naar een Jezuitenklooster dat door de orde neergezet is in de 13de E. Alta Gracia was de hoofdzetel van de Virrey, de hoogste gezagdrager in de toenmalige Spaanse colonie, die de koning van Spanje vertegenwoordigde in Zuid-Amerika. Hij had zijn hoofdkwartier in het klooster ondergebracht, nadat de Jezuiten met sterke hand door de Spaanse koning aan de deur waren gezet. De stad rond dit klooster heeft een coloniale Spaanse stijl en loopt dood op een diep blauw meer. Alta Gracia inderdaad, oude gracie vind je hier in overvloed, zeker in de natuur er om heen. Verder is Cordoba vergeven van de rivieren. Er wordt in de kleine meertjes naar hartelust gezwommen en de klaterende watervalletjes zijn een lust voor het oog.
De namen van de dorpjes rond Alta Gracia verraden de invloed van de jezuiten in deze streek : Jesus Maria, Santa Rosa de Calamuchita, San Ignacio en Santa Maria de punilla.
In de 13de E was deze streek van hoog economisch belang. Het was het bestuurlijk bolwerk van dit zuidelijk deel van Amerika. In Cordoba, de hoofdstad, is ook de eerste universiteit van Argentinie neergezet. De indiaanse cultuur in deze streek heeft zich het langste kunnen handhaven. Tot de Spaanse koning de jezuiten uit het land zette, speelden zij een belangrijke economische rol in deze colonie. Cordoba stierf na het afscheid van de Jezuiten een plotse dood.

Net zoals in La Rioja, heeft ook Cordoba zijn mysteries verborgen in de heuvels. Het zijn geen oude inca goden of goddinnen, ook geen prinsen of verliefde maagdelijke priesteressen. Het is iets heel eigentijds en modern, zelfs zijn tijd vooruit. In de heuvels van La Capilla del Monte (het Bergkapelletje) ligt een geheime en verborgen stad met een landingsbaan voor....UFO's. De berg waar deze ET stad gevestigd is, is de Uritorco, uitgeroepen tot de 7 wereldwonderen van ...Cordoba. Het is het bolwerk van het esoterisme in de wereld. Het verhaal dat nu volgt en heel hecht verbonden is met deze provincie, is klein bier tegen de verhalen van Pachamama. De informatie komt van een Braziliaanse schrijver en wordt door velen uit het esoterisme bevestigd. Triguerinho, de schrijver, heeft het dan weer van zijn bezoeken aan de ET stad in Cordoba.
Er is een grote kracht die over de wereld regeert met een positieve energie, wijsheid, raad en daad. Deze aardse kracht verbindt zich met de cosmische. Deze theorie stamt uit de tijd van Atlantis. De kracht komt samen in de driehoek van de drie tussenaardse buitenwereldlijke steden die op aarde gevestigd zijn. Erks, Miztitlan en Aurora. Erks ligt in Peru en is de actieve zone van ono. Miztitlan ligt in MachuPichu, ook Peru en Aurora heb ik nog niet kunnen localiseren. Deze steden zijn onzichtbaar voor het menselijke bewustzijn. De Onozone is een energieveld dat leven en kracht geeft. Het regelt alles wat tussen onze planeet en de cosmos beweegt. Er zijn mensen die met deze kracht kunnen werken, zij worden dan ook geregeld uitgenodigd om de drie interaardse steden te bezoeken en overleg te plegen. Triguerinho is een van hen, de Dalai Lama ook. Ook Jezus komt er geregeld. De Uritorco in Cordoba ligt op de lijn van deze driehoek en wordt gebruikt om de aliens, eigenlijk beter: de kosmische gematerialiseerde energie, te laten landen op aarde. Al wie de Uritorco beklimt, daalt die weer af met een positieve en levenskrachtige energie. In 1986 werden er op de top van de Uritorco rare brandmerken gevonden, er worden geregeld rare lichten waargenomen en voor u dit verhaal afdoet als kletspraat, verzeker dan even dat er geen Argentijnen rond je staan, want het is hier een waarheid zoals een ander.
Het kwarts waaruit de Uritorco bestaat, heeft ook geneeskrachtige eigenschappen. Dit mineraal geeft zonder aanleiding het Sint Elmo's vuur af, vooral gekend bij zeelieden. Dit lichtgevende, vuur-achtige verschijnsel ontstaat tijdens sterke atmosferische elektriciteit (spanningsverschil tussen grond en lucht moet meer dan 30.000V per cm3 zijn), bijvoorbeeld tijdens een onweersbui, bij voorkeur met sneeuw en hagel. Het wordt ook waargenomen tijdens asregens. Het is bekend in de kleuren: wit, rood, groen, blauw en violet. De kleur hangt af in welk gas het plaats vind. Bij stikstof en zuurstof wordt de kleur blauw..
De Uritorco had al een heilige faam bij de Comechingones, de indianen van Cordoba, het papegaaienvolk. Zij noemden de top: de pampa van de geesten. De omgeving van de Uritorco is schitterend. De beklimming is de moeite waard en de verhalen er rond, schaden niet, misschien baten ze wel.